Różne są wyobrażenia na temat pracy recenzenta. Owszem, jest to bardzo często praca przyjemna i miła, ale również stresująca i budząca w graczu najgorsze i najpierwotniejsze instynkty, przez które ma się ochotę złapać za wielką włócznię i przebić nią płuca programistów. To dla mnie przykre, że muszę o tym pisać w kontekście najnowszego DiRT-a.

Z L.A. Noire jest jak z najlepszymi kryminałami Dashiella Hammetta albo Raymonda Chandlera. Najpierw zupełnie wsiąkamy na długie godziny we wspaniały detektywistyczny świat z zapartym tchem śledząc kolejne wątki, a potem patrzymy tępo na listę płac zadając sobie po cichu pytanie „dlaczego to jest już koniec?”. 

W Wiedźminie 2 od momentu jego pierwszej zapowiedzi pokładano ogromne nadzieje. Jedynka była bardzo dobrym cRPG-iem, choć nie ustrzegła się wad, a jej system walki był dość odważny i oryginalny. Jednak klimat, który dało się wykrzesać ze świata wykreowanego przez Andrzeja Sapkowskiego, nadrobił niedociągnięcia.

Naprawdę jeszcze nie wiesz, o co chodzi z tymi wszystkimi portalami? O fenomenie wyrosłym ze studenckiego projektu, który wzbudził zainteresowanie jednej z najbardziej znanych firm w branży? Lepiej szybko nadrób zaległości. W przeciwnym razie oberwiesz kilkutonową płytą z kolcami albo uwagą, że jesteś po prostu za gruby. Szczerze mówiąc, już sam nie wiem co gorsze...

Jedenaście lat przyszło czekać fanom strategiczno-taktycznych gier oblanych japońskim sosem na sequel Shogun: Total War. Na drugą część gry, która powodowała u mnie chodzenie spać o takich porach, o jakich normalni ludzie już wstają. Czy czekanie się opłaciło? Kōsu! Hai!

Długo przyszło fanom Mortal Kombat czekać na tytuł godny trzech pierwszych części serii. Na szczęście autorzy poszli w końcu po rozum do głowy i zamiast błądzić po coraz dziwniejszych rozwiązaniach zdecydowali się na powrót do korzeni, co okazało się strzałem w dziesiątkę. 

Czym był Need for Speed: Shift dla liczącego bardzo mało tytułów gatunku prawie-symulatorów samochodowych, ale już dawno nie zręcznościówek? Bez wątpienia czymś wielkim. Czym w takim razie jest jego bezpośrednia kontynuacja, Shift 2: Unleashed? Czymś jeszcze większym, niemal gatunkowym absolutem. I to stwierdzenie nie jest w żadnym przypadku przesadzone.

Podoba mi się kierunek, w jakim podąża studio People Can Fly. Po bardzo dobrym Painkillerze chłopaki nie kombinowali na siłę i, jak się często ostatnio zdarza, nie tworzyli dziwactw gatunkowych pokroju cRPG/FPS. Zamiast tego skupili się na tym, co robią najlepiej – czyli na czystej młócce.

Seria Killzone cierpi na syndrom przedpremierowych oczekiwań, na który zresztą skazało ją na własne życzenie Sony. Po całkiem pozytywnie przyjętej drugiej części poprzeczka jest wysoko, choć w niektórych aspektach ciężko jest zdefiniować kamienie milowe, jakie powinno zrealizować studio Guerilla Games.

Miałem nadzieję, że to będzie prosta sprawa. Zwiedzę nową wyspę, Ibizę, zapuszczę żurawia na odświeżoną wersję Oahu, kupię dziesiątki samochodów i kilka lub kilkanaście willi przy nieodłącznej obecności banana na twarzy. Tak jednak się nie stało. Po odpaleniu po raz pierwszy Test Drive Unlimited 2 ktoś oblał mnie kubłem zimnej wody. Niejednym.